berlijn 1 februari

Daan stelde mij de vraag wat voor verborgen / verboden emoties de hedendaagse vrouw heeft
Ik denk niet dat hier een duidelijk antwoord op is .. dat je een lijst zou kunnen maken  van emotie 1 t/m 5
En ik heb dus geprobeerd om het gevoel verboden / verbogen emoties te hebben  weer te geven

In eerst instantie heb ik dit gedaan door quotes van beroemde sterke vrouwen te zoeken en daar beelmateriaal ( van mezelf ) bij te zoeken of te maken.
Voor het uiteindelijke eindresultaat de waren 2 quotes het belangrijkste ..

There is nothing like staying at home for real comfort.’ – Jane Austen                                                                                     Iemands  thuis  is de plek waar je je zelf kan zijn en waar dus geen enkelijke emotie verborgen hoeft te worden ,                        of verboden is, iemands thuis kan niet nep zijn ,thuis is niets verhullend .

‘Don’t compromise yourself you are all you’ve got.’ – Janis Joplin                                                                                                De makkelijste manier om jezelf  ( of bepaalde emoties te verbergen ) is om kompleet op de gaan in de menigte ..        Hezelfde  te zijn als  ‘iedereen’ ( wat dat dan ook mag betekenen).                                                                                                            In de moderne tijd zie je dat veel mensen aan een door de media bedacht ideaal plaatje willen voldoen  ‘plastic fastastic’  niet opvallen .. allemaal presies hetzelfde zogenaamde ideaal nastreven .

Ik heb deze twee quotes en de beeldvertaling die ik er van gemaakt heb gecombineerd,  wat resulteerd in een serie foto’s
- in mijn thuis
- met als model een levensgrote barbie  die model staat voor de  plastic fantastic mentaliteit

“In het Diepe” blijft oppervlakkig

Afgelopen vrijdag presenteerde ik “In het Diepe” in het Van Gogh Museum. Ik vertelde gespreksleidster Hassnae Bouazza dat ik voor mijn beroep reclame maak. En dat ik dus vooral goed ben in het verkondigen van een simpele boodschap.

Die boodschap was: “Alleen vrouwen kunnen een legitiem antwoord geven op de vraag in hoeverre de moderne vrouw geëmancipeerd is. Zij moeten dus eigenlijk zelf de kunst maken en daarmee het antwoord op die vraag geven.”

Dat is aardig gelukt. Een vrouw, Shayne, vroeg mij om kunst te maken met emancipatie als thema. Vervolgens heb ik een vrouw, Marieke van der Velden, gevraagd om andere vrouwen te fotograferen. Deze gefotografeerde vrouwen gaven hun mening over emancipatie. Die heb ik naast hun foto’s in het Van Gogh gehangen. Waarvan hieronder een voorbeeld. Tenslotte hebben vrouwen mij ondervraagd over de foto’s.

De discussie die ik met Hassnae en Lisa voerde was minstens zo interessant als de kunst zelf. Er werd gesteld dat ik als reclameman het vrouwenlichaam zou exploiteren, terwijl ze mijn reclamewerk niet hadden bekeken. Dat het duidelijk was dat de kunst door een man gemaakt was, terwijl het nou juist door vrouwen gemaakt was. En dat het seksistische kunst zou zijn, terwijl de fotografe volgens mij gewoon mooie portretten heeft gemaakt. Integere portretten van echte, ongefotosoepte vrouwen die uit eigen beweging voor de camera gingen staan.

Achteraf realiseerde ik me dat door die focus van de discussie we aan één belangrijk punt voorbij zijn gegaan. We hebben de vraag die zo fier bovenaan dit blog prijkt niet eens behandeld. Tijdens de discussie keken we alleen naar de foto’s en niet naar de meningen van de gefotografeerde vrouwen over emancipatie. En aangezien de discussie eigenlijk onderdeel uitmaakte van het kunstwerk, bleef “In het Diepe” zo nou juist op de oppervlakte. Eigenlijk had mijn punt over emancipatie in visuele media niet beter naar voren kunnen komen.

Ik wil alle vrouwen hartelijk bedanken voor hun medewerking aan dit leerzame project.

Niels

Grietje: Ik vind het triest dat het op mondiaal niveau zeer droevig gesteld met emancipatie/vrouwenrechten. Gelukkig heeft volgens mij het overgrote deel van de vrouwen in Nederland de vrijheid om zo geëmancipeerd te kunnen zijn als ze willen zijn. Ik ben zo'n gelukkige vrouw die zo geëmancipeerd is als ze wil zijn.

Emancipatie Animatie

23 januari 2010 Een reactie plaatsen

1062 AW

Amsterdam 22-01-2010 Geertje

op het oppervlak

Elizabeth Peyton

Amsterdam 20-1-2010

Afgelopen weekend was ik naar de tentoonstelling van de Amerikaanse kunst schilder Elizabeth Peyton. Citaat van de website van het Bonnefantenmuseum: “…Vanaf haar eerste  portretten van 19e eeuwse helden tot meer recente werken, bevolkt met vrienden uit de wereld van muziek, mode en literatuur, presenteert Elizabeth Peyton zich als een hedendaags ‘schilder van het moderne leven’ zoals Charles Baudelaire het bedoelde. Peytons miniatuur portretten vangen de tijdgeest in een artistieke taal die onmiskenbaar de laat 20e eeuwse urbane sensitiviteit weerspiegelen…” Wat me opviel was hoe vrouwelijk haar mannen waren en hoe veel sterker de vrouwen waren afgebeeld. Er was maar een aantal mannen die ik direct als man herkenden.

Ik bedacht me dat het misschien te maken kan hebben met dat als een vrouw een man schildert dat het dan vaak heel vrouwelijk wordt omdat je altijd een stukje van jezelf in je werk stopt. Dat is natuurlijk ook de reden waarom een man een vrouw rouwer verbeeldt, een man stopt ook een stukje van zichzelf in zijn werk. Dus misschien kun je wel stellen dat een kunstenaar altijd een stuk van zichzelf in zijn of haar werk stopt en dat de weerspiegeling daarvan dus terug te vinden is in het geen men maakt. En zo kom ik weer uit op de zelfde conclusie als een tijdje geleden.

Geplaatst door Geertje

Interactie vs. emancipate in visuele media

Beste Yael en Yafit,

Ik had het kunnen weten. Het presenteren van de zwembadfeestfoto´s kan niet doorgaan zoals ik het graag gewild had. Het Van Gogh is een plek voor visuele kunst, het moet in 2D. Dat hadden ze me eigenlijk ook opgedragen.

Zo graag had ik bezoekers uitgedaagd om te interacteren met de moderne vrouw. Om haar beter te leren kennen en om erachter te komen hoe geëmancipeerd zij is. Op zijn minst kan ik de beschrijving van mijn idee met jullie delen.

“In het diepe”

De emancipatie van de moderne vrouw is nauw verbonden met haar schoonheid, of ze nu wil of niet. Met een krachtig beeldenoffensief schrijft de media voor hoe een moderne vrouw eruit hoort te zien. Al dan niet bewust luisteren vrouwen naar deze voorschriften, zoals documentairemaakster Sunny Bergman vastlegt in “Beperkt Houdbaar”. En dat terwijl de uitgebeelde vrouwen zelf niet eens aan het woord worden gelaten. Bovendien zijn zij geen afspiegeling van de werkelijkheid, maar het product van plastische chirurgie en beeldbewerking.

‘In het diepe’ is een installatie die je uitdaagt om verder te kijken dan de oppervlakkige schoonheid. Op het eerste gezicht zie je een zwembad met halfnaakte dames. Maar als je beter kijkt, zie je dat dit geen fotosoepmodellen zijn, maar échte vrouwen. En ze hebben ook nog eens een mening over emancipatie. Maar om achter die mening te komen, zul je zelf het diepe in moeten. Een handdoek nodigt uit om de handen uit de mouwen te steken. Het eerste kunstwerk in het Van Gogh Museum dat je aan mag en zelfs moet raken!

Zo zou het er ongeveer uitzien

Volgens mij heeft niet-interactieve beeldende media (fotografie, schilderijen, etc.) zo zijn beperkingen. Het heeft de neiging mooi te willen zijn. En wat is er nu mooier dan een vrouw?

Daarnaast is het moeilijker om via deze media een verhaal te vertellen, laat staan om ze interactief te maken. De kijker wordt minder uitgedaagd om te onderzoeken wat er in het leven van de afgebeelde vrouw gebeurt en wat haar meningen zijn.

Ik ga dus op zoek naar een andere manier om het diepe in te gaan met de vrouwen die we op het zwembadfeest hebben gefotografeerd. Vrijdagavond 20.15 wordt duidelijk in hoeverre dat gelukt is. Hopelijk tot dan!

Groet uit Brazilië,
Niels

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.