Sensualiteit versus Sexualiteit

Als ik naar ‘De vrouwen van Stevens’  kijk komen de woorden sensualiteit en sexualiteit in me op. Hij schilderd de vrouwen  zoals hij hun ‘wil’ zien zijn ideaal beeld, zoals ze ‘horen’ te zijn. De seksualiteit wordt verstopt in een soort gracieuze sensualiteit,  zoetig maar wel mooi. Je ziet het er esthetisch verantwoord doorheenschijnen. Rauwe naakte sexualitiet is taboe, als een vrouw zichzelf laat zien is ze een hoer.

Nu is het bijna tegenovergesteld. Nu is in veel reclame en op televisie het sensuele bijna taboe. Nu moet in het beeld van de moderne vrouw het seksuele in ieder geval zoveel mogelijk en zo duidelijk mogelijk zichtbaar zijn. De vraag is of de bevrijding (emancipatie) van de vrouw van alleen sensueel en bijna a-seksueel wezen uit de schilderijen van Alfred niet is doorgeschoten naar de vrouw als (bijna alleen maar) en in ieder geval op de eerste plaats als seksueel wezen.

Vrouwen lichamen en hun seksualiteit ontkennen of over benadrukken is bijna het zelfde. Je wordt dan als vrouw niet als persoon gezien, maar als ‘verboden’ (Alfred ‘s tijd) of ‘geboden’ (onze tijd) lustobject. Je bent een lichaam niet een persoon.

(Dus Daan mijn vraag aan jou is:  Is de ‘ bevrijding’ van de vrouw van alleen sensueel en bijna a sexueel wezen doorgeschoten naar op de eerste plaats sexueel wezen ?)