Elizabeth Peyton

Amsterdam 20-1-2010

Afgelopen weekend was ik naar de tentoonstelling van de Amerikaanse kunst schilder Elizabeth Peyton. Citaat van de website van het Bonnefantenmuseum: “…Vanaf haar eerste  portretten van 19e eeuwse helden tot meer recente werken, bevolkt met vrienden uit de wereld van muziek, mode en literatuur, presenteert Elizabeth Peyton zich als een hedendaags ‘schilder van het moderne leven’ zoals Charles Baudelaire het bedoelde. Peytons miniatuur portretten vangen de tijdgeest in een artistieke taal die onmiskenbaar de laat 20e eeuwse urbane sensitiviteit weerspiegelen…” Wat me opviel was hoe vrouwelijk haar mannen waren en hoe veel sterker de vrouwen waren afgebeeld. Er was maar een aantal mannen die ik direct als man herkenden.

Ik bedacht me dat het misschien te maken kan hebben met dat als een vrouw een man schildert dat het dan vaak heel vrouwelijk wordt omdat je altijd een stukje van jezelf in je werk stopt. Dat is natuurlijk ook de reden waarom een man een vrouw rouwer verbeeldt, een man stopt ook een stukje van zichzelf in zijn werk. Dus misschien kun je wel stellen dat een kunstenaar altijd een stuk van zichzelf in zijn of haar werk stopt en dat de weerspiegeling daarvan dus terug te vinden is in het geen men maakt. En zo kom ik weer uit op de zelfde conclusie als een tijdje geleden.

Geplaatst door Geertje